09 May 2017
May 9, 2017

Social media: hel en zegen

0 reacties

1990. Met mijn babydochter op de arm sta ik bij de peuterspeelzaal te wachten op mijn 2-jarig zoontje. De peuters hebben met de leidsters en enkele ouders een bus- en treinritje gemaakt om de kinderen kennis te laten maken met het openbaar vervoer.
Bij terugkomst mis ik mijn zoontje in de groep. ‘Waar is mijn zoon?’, vraag ik aan een van leidsters. Haar gezicht verandert van lachend naar panisch. Iedereen verstart. Er breekt paniek uit. “Wie heeft hem voor het laatst gezien?’’, roept een van de leidsters. Niemand weet het. ‘Ik dacht op het station’, antwoordt iemand voorzichtig. Niemand kan me vertellen wanneer ze mijn zoon voor het laatst hebben gezien, niemand heeft hem gemist. Mijn dochter begint te spugen en te huilen, ze voelt ongetwijfeld mijn stress.
Na tien minuten complete paniek en mensen die om mij heen rennen, zie ik in de verte twee oude dametjes aan komen waggelen met een klein kind tussen hen in. Ik denk mijn zoontje te herkennen. Met mijn dochter op de arm, ren ik naar het drietal. Het is inderdaad mijn zoontje. Niets kan het woord ‘opluchting’ ooit beter definiëren. Doodgemoedereerd loopt mijn relaxte manneke tussen de twee bejaarde dames in.
Wat was er gebeurd? Mijn zoon was dromerig in de bus blijven zitten toen iedereen uitstapte. De twee oude dametjes zaten ook in die bus en dachten: hier klopt iets niet. Bij de volgende halte waren ze met hem uitgestapt en teruggelopen naar de vorige halte, waar de groep was uitgestapt.
’s Middags kwam een leidster haar excuses aanbieden voor het gebeuren. En daar was eigenlijk de kous mee af. Het kwam niet in me op om een hoop heisa te maken. We zouden kort daarna verhuizen en ik dacht: laat maar. Als ik nu op die situatie terugkijk, vind ik het ongelooflijk dat ik zo mat reageerde. Maar ik ben zelf veranderd, en de wereld om mij heen is door social media en zoveel mondige mensen, ook nogal veranderd.
Het peuterzaalverhaal kreeg overigens nog een onvoorstelbaar vervolg.
Een paar weken later trok ik mijn jas aan om mijn zoontje van diezelfde peuterzaal te halen. Ik doe de voordeur open en daar stapt het 2-jarige ventje net de voortuin in. Alleen. Hij was rustig naar huis komen wandelen toen de voordeur van de peuterzaal openstond. Niemand die hem had gemist.
Ik liep met hem terug naar de peuterzaal, kreeg van de verbaasde leidsters excuses en wederom was de kous af.
Ik kom op dit verhaal omdat 6 mei in het ED een verhaal stond over twee peuters die ‘ontsnapt’ waren uit de peuterzaal, door over een hek te klimmen. De leidsters hadden de peuters niet gemist.
Als mijn zoon nú twee jaar zou zijn, en ze zouden hem in de bus laten zitten, zou ik die hele onprofessionele keet op social media compleet affikken. Ik zou naar de krant stappen (die zou het verhaal waarschijnlijk zelf al van twitter/facebook opgepikt hebben), en ik zou alles in het werk stellen om die tent definitief gesloten te krijgen (zeker na dat tweede incident). Ik heb nu een 5-jarige kleinzoon. Als hij zoiets zou meemaken, zou ik niet voor mezelf instaan.
Wat is er dan in die bijna 30 jaar veranderd? Sowieso ben ik zelf veranderd, mondiger geworden. En onderschat de rol van social media niet.
Als het ‘bus’verhaal nu zou gebeuren en op social media zou komen, zouden duizenden mensen reageren, hun gal spuwen. Ik zou als ouder wellicht uitgenodigd worden voor een talkshow, en naast mij zou voor de analyse een professor pedagogiek zitten. Kortom, een hype, heisa.
Ik zit er heel dubbel in, merk ik terwijl ik dit schrijf. Aan de ene kant ben ik heel blij dat de peuterzaalincidenten met mijn zoon 30 jaar geleden plaatsvonden en niet in deze tijd. Juist vanwege alle ophef die het onderwerp nu zou krijgen. Ik had daar 30 jaar geleden nooit mee om kunnen gaan, zou zelf in paniek zijn geraakt als het in de openbaarheid was gekomen.
Aan de andere kant: die peuterzaal had toen subiet gesloten moeten worden. Althans, er hadden strenge maatregelen genomen moeten worden om dergelijke situaties in de toekomst te voorkomen. Dat was natuurlijk beter geweest voor álle kinderen die daar zaten en voor hun ouders. Verbetermaatregelen hadden met alle ophef door social media sneller bewerkstelligd kunnen worden.
Social media zijn een hel als je slachtoffer bent en meestal een zegen als je ze voor jouw doel kunt inzetten.